ΕΛΕΝΑ ΠΟΛΥΓΕΝΗ : Το παιχνίδι

Μικρό αλογάκι με τα ξύλινα μάτια

Δε μπορείς να βρεις την αγάπη σου

Κι η καρδιά μέσα σου χτυπάει

                                    Χτυπάει.

Αχ, καημένο ξύλινο αλογάκι.

Ο αναβάτης σου ήταν ένα παιδί.

Οι κούκλες στο δωμάτιο

Μιλούσαν μόνο για τα

                                    Φορέματα

            Και τα μαλλιά τους.

Κανείς μεγάλος δε σ’ έπαιρνε

                        Στα σοβαρά.

Όλοι γελούσαν με το αυτιστικό σου

                                    Κούνημα

Πίσω –μπρος, πίσω –μπρος

Πήγαινε η ζωή σου.

Γελούσαν, αλλά εσύ ήξερες

                        Την αλήθεια.

Τα βλέφαρά τους ανοιγοκλείνουν

Οι σκιές τους πηγαινοέρχονται

Τα παράθυρα υποφέρουν

Οι στάχτες εκπλήσσονται

Οι στάχτες εκπλήσσονται.

Παραπονεμένο αλογάκι

Η φωτιά μέσα σου

Θα τους κάψει όλους

ΕΛΕΝΑ ΠΟΛΥΓΕΝΗ : Σχεδιάζοντας μπροστά τους

Eκκινώ την απολογία μου με μια φωτογραφία

χαρακτηριστικού μέρους του κόσμου: θλίψη.

Οι μέρες που απορρόφησαν την ύπαρξή μου

Ήταν σχεδιασμένες ομοιόμορφα και είχαν

Όλες το ίδιο όνομα: πλήξη. Το όνομα

Αυτό έχει δοθεί από τους βαπτιστές

Των πάντων. Δύσκολα μπορείς να του ξεφύγεις.

Βάζω τελεία σ’ αυτή την έξαψη που με

Κάνει να παραληρώ. Δε θέλω

Ούτε ίχνος της.

Βλέπω το δρόμο. Στο τέρμα του.

Κάτι φεγγίζει στην άκρη. Να προλάβω

Να το σχηματίσω. Πανικοβλημένη,

Ψάχνω στις τσέπες μου αλλά το

Μόνο που βρίσκω είναι

Ένα μολύβι. Ούτε κατά διάνοια

δε μπορώ να τρυπήσω μ’ αυτό την ατμόσφαιρα.

 

ΕΛΕΝΑ ΠΟΛΥΓΕΝΗ: Το βέλος

Απόρροια της σκέψης μου

Μοναδική ουσία

Χαρτογραφείς τις νύχτες πώς;

: ανασαίνοντας μικρές ορχιδέες.

Απατηλό

Πάθος

Μας ενώνει.

«Γιατί δε γιατρεύεσαι; Γιατί;»

Ένα μωρό γυμνό

Που μεγαλώνει

Κατασπαράσσοντας τους γεννήτορές του.

Μοναδικό άθροισμα

Δυνατοτήτων

Απ-άνθρωπο

Απόλυτα

Απάνθρωπο κατασκεύασμα.

ΕΛΕΝΑ ΠΟΛΥΓΕΝΗ : ΜΕΣΣΙΑΣ Ι

Γλυκιά, αμετανόητη ύπαρξη

Ήρθα για να σε σώσω.

Παράτα τις όποιες θεωρίες

Για το πώς βρίσκει την ευτυχία

Ο μοναχικός άνθρωπος

Για τον τρόπο που η ζωή

Μπορεί να σου χαμογελάσει

Το πλύσιμο των πιάτων να γίνει

Διασκέδαση, ο καταναγκασμός

Της καθημερινότητας ένα ζωηρό

Παιχνίδι

Για το πώς είναι δυνατόν

Οι μουτζούρες να γίνουν έργα τέχνης

Το κελί της φυλακής σου

Μια ζεστή φωλιά

Ο αστυνομικός καλός, τα μωρά σου

Να ζωντανέψουν όλα.

Από καιρό πάψαμε να πιστεύουμε

Πως είμαστε σημαντικοί

Δεν είμαστε σημαντικοί

Είμαστε κόκκοι σκόνης.

Μηχανές που προγραμματίστηκαν

Για καθορισμένο χρόνο.

Να υπάρξουν, να πεθάνουν,

Να εργάζονται. Να αιμορραγούν

Καμιά φορά.

Το χαμόγελο μοιάζει στα χείλη

Πιο θλιβερό, όταν υπάρχει.

Εκείνη τη στιγμή ακριβώς,

Κάποιος πρέπει να μας λυπάται, πολύ.

Paul Cezanne, Green Apples

(Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα, εκδόσεις poema 2012)

ΕΛΕΝΑ ΠΟΛΥΓΕΝΗ : Η γυναίκα γυαλί

Μπαμπά, μαμά, με φτιάξατε

Από γυαλί.

Δε μεριμνήσατε για ένα

Πιο ανθεκτικό υλικό. Μ’ αφήσατε

Στην τύχη μου

Και όλο τρέμετε για μένα

            Μήπως σπάσω.

Και πιο πολύ, γιατί στο βάθος

Ξέρετε

Πως τα κομμάτια μου θα κόψουν

                        Το λαιμό σας.

(Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα)

Wolfgang Paalen, Landscape of my childhood

ΕΛΕΝΑ ΠΟΛΥΓΕΝΗ : ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ

Παραδόξως, ήταν τότε

Εκείνη η στιγμή που σου έγνεψα, με τα χέρια

Τεντωμένα σαν ένα σκοινί που επρόκειτο

Να κοπεί

(το σκοινί της μπουγάδας ή το σκοινί

Της τρέλας μου

Που φεγγοβολά μες στο σκοτάδι)

Παραδόξως, ήταν τότε

Εκείνη η στιγμή που σε κράτησα κάποτε σίγουρα

Και η πόρτα του πλυντηρίου ανοιχτή

Με τα ρούχα πεταμένα στο πάτωμα

Πάνω στο κρύο

Πάτωμα

Τρομαγμένο μου πουλί, κατακερματισμένο μου

Παραμύθι, σε ψάχνω κι αυτό το απορρυπαντικό

Ήταν απάτη, το μυαλό μου παραμένει θολό

Και Απροσάρμοστο.


( Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα)